Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει..

       Ως βίωμα θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τον τίτλο του σημερινού άρθρου, για μία μερίδα ανθρώπων.. Πιστεύουν ότι η ζωή κυλά χωρίς να δέχεται επιδράσεις και ότι όλα είναι προκαθορισμένα μέσα σε αυτήν! Αυτό βέβαια μόνο ως λάθος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί καθώς τίποτα δεν είναι προκαθορισμένο στην ζωή μας. Προσωπικά πιστεύω ότι είμαστε οι μόνοι οι οποίοι μπορούμε να πάρουμε την "μοίρα" στα χέρια μας και να καθορίσουμε τα γεγονότα της ζωής μας. Βέβαια, υπάρχουν και οι συμπτώσεις που μας κατακλύζουν καθημερινά, αν και πολλές από αυτές δεν μπορούμε να τις διανοηθούμε.
       Για να το εξηγήσω καλύτερα αυτό, θα δώσω ένα μικρό παράδειγμα. Υποθέστε ότι είστε σε ένα μαγαζί και πίνετε τον καφέ σας.. Εκεί που είστε εντελώς ανέμελος/η και έχοντας αδειάσει το μυαλό σας από κάθε είδους σκέψη εκτός βέβαια από την "ιδέα" της απόλαυσης,

"Πίστη στον εαυτό μας.."

         Καλησπέρα και πάλι φίλοι μου! Μετά την πολύμηνη απουσία μου είμαι και πάλι εδώ κοντά σας για να παραθέσουμε τους προβληματισμούς μας αλλά και τις λύσεις τους.. Αυτή την φορά θα ασχοληθούμε με το τι γίνεται όταν οι κοντινοί σου άνθρωποι πάψουν να πιστεύουν σε εσένα και δη αυτό όταν γίνει την στιγμή που περιμένεις εσύ να μοιραστείς μαζί τους την χαρά σου και τις επιτυχίες σου όσο τίποτε άλλο!
        "Ό,τι σε χαλάει, χάλασε το πρώτος", μου είχαν πει μία φορά κάποιοι αλλά ποτέ δεν συμφώνησα μαζί τους! Είμαι της γνώμης "Ό,τι σε χαλάει, βρες τρόπο να το φτιάξεις..". Γι αυτό λοιπόν αντί να απογοητευόμαστε και να κλεινόμαστε στον εαυτό μας όταν κάποιος χάνει την πίστη του σε εμάς είναι καλό να βρούμε τρόπο να τον ξανακερδίσουμε.. Τώρα θα μου πείτε πως είναι αυτό εφικτό.. Θα σας πω, λοιπόν, μία ιστορία που με ενέπνευσε και μου έδωσε θάρρος στην ζωή..